به گزارش بی‌بی‌سی فارسی، این حکم در دادگاهی به ریاست قاضی پیرعباسی صادر شده است. محمد حسین آقاسی، وکیل آقای خزعلی نیز این حکم را تائید کرده است. در حالی حکم دادگاه بدوی اعلام شده که وضعیت جسمی این زندانی سیاسی در بیست و هفتمین روز اعتصاب غذای خود وخیم گزارش شده است.

گزارش شده که آقای خزعلی دو روز پیش به دلیل خونریزی معده به بهداری زندان اوین منتقل شده بود. آقای خزعلی پس از انتخابات دهمین دور ریاست جمهوری چندین بار بازداشت شد. مهدی خزعلی فرزند ابوالقاسم خزعلی، از اعضای مجلس خبرگان است.

انتخاب
به گزارش سرویس بین الملل انتخاب، وی گفت: ما به دلیل تحریم ایران با مشکلاتی مواجه شده ایم. هم اکنون ما یک کارخانه ایرانی ونزوئلایی خودروسازی داریم که آوردن قطعات برای آن بسیار سخت است حتی برای ما. چراکه باید پول ها را به صورت دلار به یک شرکت ایرانی بپردازیم. وی افزود: تولیدات کارخانه به دلیل نبود قطعات کاهش یافته است.

رئیس جمهور ونزوئلا تجارت این کشور را با ایران افزایش داده و از کمپانی های ایرانی برای ساخت خانه در ونزوئلا کمک گرفته است. همچنین یک کارخانه مشترک تراکتور سازی و مواد لبنیاتی در این کشور ساخته شده است.

رادیو فردا:
پیش نویس ارائه شده برپایه طرح صلحی تهیه شده است که اتحادیه عرب به منظور پایان دادن به بحران سوریه ارائه داده بود. رای‌گیری بر سر پیش‌نویس قطعنامه پس از دو روز درگیری خونین در سوریه صورت گرفت و تنها در شهر حمص بیش از ۲۶۰ تن از غیر نظامیان در پی حملات نیروهای دولتی کشته شدند.
پیش‌نویس قطعنامه را مراکش عضو عربی در شورای امنیت سازمان ملل متحد ارائه داده بود. پیش‌نویس قطعنامه «ادامه نقض گسترده حقوق بشر و آزادی‌های اساسی از سوی مقام‌های سوری» و همچنین «کشتن تظاهرکنندگان، سرکوب خبرنگاران، دستگیری‌های گسترده، شکنجه بازداشت‌شدگان و بد رفتاری جنسی با آنها» را محکوم کرده است.

این پیش‌نویس از دولت سوریه خواسته بود به شکل فوری به تمام خشونت‌ها پایان دهد و هر گونه عمل خشونت‌آمیز از هر طرف باشد را محکوم کرده بود. پیش‌نویس قطعنامه تاکید است که باید مسئولان نقص حقوق بشر مجازات شوند.
پیش‌نویس قطعنامه از دولت سوریه خواسته به طرحی که اتحادیه عرب در نوامبر ۲۰۱۱ ارائه داده پایبند باشد. برپایه این طرح حکومت سوریه متعهد شده به سرکوب نظامی معترضان پایان دهد، خشونت‌ها را متوقف کند و همه دستگیر شدگان حوادث اخیر را آزاد کند. برپایه این طرح اتحادیه عرب متعهد شده در صورت پایبندی نظام سوریه به تعهدات خود، میزبان جلسات گفت‌و‌گو میان دولت و اپوزیسیون این کشور شود.

پیش نویس قطعنامه همچنین از نقشه راهی که اتحادیه عرب به منظور انتقال مسالمت‌آمیز قدرت در سوریه ارائه داده، اعلام حمایت کرده است. برپایه این نقشه راه از بشار اسد رئیس جمهور سوریه خواسته شده اختیارات ریاست جمهوری را به معاون اول خود واگذار کند و معاون رئیس جمهور با حضور اپوزیسیون دولت وحدت ملی تشکیل دهد.
تدوین قانون اساسی جدید و برگزاری انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری از وظایف این دولت خواهد بود.

در روزهای اخیر رایزنی‌های گسترده‌ای در شورای امنیت برای تصویب قطعنامه در جریان بود. هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا جمعه با سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه روسیه در حاشیه نشست شورای امنیت دیدار و گفت‌و‌گو کرد.
روسیه اما خواستار اعمال اصلاحاتی در متن پیش‌نویس قطعنامه شد. از جمله این اصلاحات این است که بند مربوط به نقشه راه اتحادیه عرب برای انتقال مسالمت‌آمیز قدرت در سوریه حذف شود. اصلاحات مد نظر روسیه با مخالفت کشورهای عربی و کشورهای غربی طراح پیش نویس روبرو شد.

جلسه رای‌گیری در شورای امنیت سازمان ملل متحد پس از دو روز خونبار در سوریه به ویژه در حمص برگزار شد. شهر حمص در معرض حملات توپخانه‌ای ارتش سوریه قرار گرفت. خبرگزاری‌ها از آغاز حملات توپخانه‌ای به حمص از شامگاه جمعه خبر دادند که طی آن دستکم ۲۶۰ نفر کشته شدند.
در پی این حوادث تونس اعلام کرد دیگر نظام بشار اسد را به رسمیت نمی‌شناسد و از سفیر سوریه خواست فورا خاک تونس را ترک کند. رئیس جمهور تونس در سخنان گفت تنها راه پایان بحران سوریه کناره‌گیری بشار اسد از قدرت است.
وتوی قطعنامه شورای امنیت در خصوص سوریه، با واکنش کشورهای غربی روبرو شد. به گزارش رویترز هیلاری کلینتون که در مونیخ به سر می‌برد به خبرنگاران گفت: «گمان می‌کردم شاید در لحظه آخر راهی برای یک کار مشترک با روسیه در خصوص سوریه وجود داشته باشد. اما می‌بینیم که چنین گامی ممکن نیست.»

نماینده روسیه در سازمان ملل متحد نیز شنبه را «روزی غم انگیز» توصیف کرد که در آن شورای امنیت از انجام وظایف خود باز ماند.
اما نماینده آلمان گفت شورای امنیت در عمل به وظایف خود شکست خورده است. او تاکید کرد که هدف از قطعنامه بر خلاف ادعای روس‌ها تغییر نظام در سوریه نبود بلکه به منظور پایان دادن به حمام خون در این کشور ارائه شده است.
سوزان رایس نماینده آمریکا در سازمان ملل متحد نیز از تصمیم روسیه و چین ابراز «انزجار» کرد و گفت که نیروهای دولتی سوریه اقدام به کشتار در این کشور کردند. او افزود: «اکنون ملت سوریه می‌داند چه کسی در شورای امنیت مانع از آزادیش می‌شود.»
پیش از این روسیه و چین قطعنامه‌ای در محکومیت خشونت‌ها در سوریه را در شورای امنیت وتو کرده بودند.

“تاریخ چیزی نیست مگر فعالیت انسان که اهداف خود را پی می گیرد” (مارکس، انگلس- به نقل از خانواده مقدس)
اگر گفته ی هگل را را بپذیریم که “نقاط عطف تاریخ، محل زایش تاریخ است”، بی تردید انقلاب بهمن ۵۷ محل زایش تاریخ مهمی در مسیر حرکت جامعه ی ایران بوده است؛ تاریخ شدن یک انقلاب.
گرچه امروزه و بر فراز سر تاریخ ِ درگذشته می توان ایستاد و بر راه طی شده خرده گرفت، باری اما آنچه روی داد در بستر زمانی خود محمول ضرورت گریزناپذیری بوده است که از حدود لمس تجربه ی همزمانی خارج است. تجربه ی تاریخی اگرچه خود در ناخودآگاه جمعی منتشر است، اما جزئیاتش نیازمند فرودآمدن بر واحه ی (استفاده از لفظی جغرافیایی در بررسی تاریخ بی غرض نبوده و سعی بر پیوند زدن مکان و زمان است) زمانی ِ تحقق و موجبیت عنصر جزئی است. درک دینامیزم جامعه و تاریخ مهمترین ابزار فائق آمدن بر پیچیدگی های تاریخ است و همین درک نیز موجبیت عناصر جزئی تاریخی را توضیح می دهد.

انقلاب ۵۷ چه به صورت ِ لفظی ِ “انقلاب” و چه در شکل گزاره ی تحدیدی “انقلاب اسلامی”، محمول ضرورت تاریخی و گویای دینامیزم حرکت و تحول به مثابه روح اساسی تاریخ و جامعه بود. گرچه ضرورت پیش از هرچیز بر آگاهی دلالت داشته باشد، باز هم خللی در توضیح پذیری مدعای فوق ایجاد نمی شود، چه خود عنصر آگاهی در بستر زمان قائم به حرکت و شدن است. پس آگاهی ناقص بخشی از پروسه ی شگرف و عمیق تحول اجتماعی است. هرچه آگاهی به شکل پدیداری امور واقع درگیرتر باشد، در بطن خود نقصان بیشتری می یابد و بالمآل نتایج مترتب بر کنش ناشی از آگاهی را نیز به ورطه ی نقصان می کشاند. آنچه در این میان اهمیت دارد، اصل حرکت در مسیر آگاهی عناصر تاریخی است که در گرو فعالیت انسان های دخیل در ساختن تاریخ است.
بهمن ۵۷ اگرچه بر زمینه ی خواست استقلال، آزادی و جمهوریت روی دارد اما گذر زمان ثابت کرد که درک کنش گران انقلابی – تاریخ از هر سه مفهوم فوق، در زمان، درکی ناقص و رونده بود. درکی که در افق حاکمیتی هرچه مبتذل تر شد اما خود ِ تلقی محدود حاکمیت طی سال های پس از انقلاب، ضرورت ارتقاء آگاهی نسبت به این مفاهیم را موجب شد. درنگی مقایسه ای در کیفیت مفاهیم پیش گفته از فاصله بهمن ۵۷ تا بهمن ۸۹، به خوبی گویای این تحول کیفی در مفاهیم بل که در آگاهی عناصر تاریخی بوده است. تحولی که دقیقن بهمن ۸۹ را در امتداد و ادامه ی بهمن ۵۷ قرار می دهد.

آن چه این روزها در زبان سیاسی برخی بازیگران عرصه ی جنبش های اجتماعی، از آن به بازتولید استبداد و پادشاهی یاد می شود، دقیقن عکس واقعیت جاری است، چه عناصر برسازنده ی یک سامان سیاسی بر صرف اراده ی حاکمیتی دلالت ندارد، بل مایه هایی از تمکین اجتماعی و عمومی را نیز نمود می دهد. شکل پس زدن آن چه این روزها در راس هرم قدرت اراده می شود، در حالی که سی سال قبل به راحتی پذیرفته می شد، مهم ترین قرینه ی ادعای اخیر است. (تصدیق جمله ی معروف جان استوارت میل که: حکومت استبدادی شایسته ی وحشیان است). بنابراین بازتولید استبداد و پادشاهی چنانچه در بدو تحقق انقلاب ۵۷ صورت بست، در زمانه ی اکنون موضوعیت ندارد، چه یکی از مهمترین پایه های موجبیت و مشروعیت سامان منحط ِ مورد اشاره یعنی پذایراگری مردم را آن چنان که در سابق، با خود ندارد.

بر چنین اساسی است که این روزها و هنوز، بسیاری بر آرمان های انقلاب ۵۷ تاکید می کنند، آرمان هایی که بی تردید به لحاظ کیفی بسیار غنی تر از سی و دو سال پیش و متکامل تر از هر زمان دیگری است و اگرچه به نظر می رسد همان آرمان ها تکرار می شوند، اما بر آنم که هرگز تکراری نمی شوند.

در این چنین شرایطی است که مستبدین دژخیم، بدل به دلقک هایی خطرناک می شوند که دیر یا زود به دست حماقت خود تباه می شوند و این دقیقن تکامل یک انقلاب را نوید می دهد. غنای روزافزون مفاهیمی که انقلاب بر آن ها مستقر بود و تهی شدن ساحت هایی که بر خلاف مسیر انقلاب خود را بازسازی می کنند؛ هر دو حیثیت، دم دست ترین دلایل جهت توضیح آن چیزی است که عنوان مطلب وعده داده بود؛ انقلابی در مسیر شدن.

“نگاه کن
هنوز آن بلند دور،
آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور
کهربای آرزوست،
سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست،
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بیفتی از نشیب راه و باز
رو نهی بدان فراز”

(ه. ا. سایه)
—————————————

منبع:
http://azizi61.blogfa.com

صدای آلمان
تاکنون بیش از ۲۲۰ تن در پی سرما در کشورهای اروپایی کشته شده‌اند. بیشتر قربانیان سرما شهروندان روسیه و اوکراین بوده‌اند. اما سرما در کشورهای رومانی، لهستان، جمهوری چک، اسلواکی، آلمان و اتریش نیز قربانی گرفته است.
مراکز هواشناسی اروپا پیش‌بینی می‌کنند که هوای این قاره در روزهای آینده همچنان سرد باقی بماند.

خبرگزاری هرانا:
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، رضا اسماعیلی (مامدی) فرزند توفیق ،۳۴ ساله و اهل روستای دریک از توابع شهرستان سلماس که در حدود پنج ماه پیش توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود؛ به اتهام “محاربه” از طریق “فعالیت تبلیغی و همکاری با یکی از احزاب کردی مخالف نظام” به اعدام محکوم شد.

آقای اسماعیلی که مدتی طولانی را در بازداشتگاه‌های وزارت اطلاعات شهرستان سلماس سپری نموده، هم اکنون در زندان این شهرستان به سر می‌برد. بر اساس حکمی که هفته‌ی گذشته به این زندانی سیاسی ابلاغ شده است، متهم ۲۰ روز جهت اعتراض به حکم صادره مهلت دارد. لازم به ذکر است که نامبرده ۲ سال پیش و در یک حادثه‌ی آتش سوزی (انفجارگاز) همسر و دو فرزند خود را از دست داده است.

دویچه وله:
آغاز کنفرانس امنیتی مونیخ با انتشار خبرهایی درباره برنامه اتمی ایران و حمله احتمالی اسراییل به تاسیسات هسته‌ای ایران همراه بود. روزنامه “واشنگتن پست” به نقل از لئون پانه‌تا گزارش می‌دهد که اسراییل از اواسط بهار تا اوایل تابستان ۱۳۹۱ حمله به ایران را آغاز خواهد کرد.

گیدو وستروله، وزیر امور خارجه آلمان، این خبرها را تنها گمانه‌زنی رسانه‌ای دانست و از موضع‌گیری رسمی درباره آن خودداری کرد. وزیر امور خارجه آلمان در حاشیه کنفرانس امنیتی مونیخ به خبرنگاران گفت: «برای ما این موضوع مهم است که ایران از گزینه تسلیحات اتمی چشم‌پوشی کند و این موضوع باید قابل نظارت و کنترل باشد. به همین دلیل نیز تحریم‌هایی علیه ایران مقرر شده‌اند.»
“بهار عرب”، پیامدهای آن و همچنین سیاست روسیه در قبال سوریه نیز یکی دیگر از مسایل مورد بحث در کنفرانس است.

گیدو وستروله، وزیر امور خارجه آلمان، تصریح کرد این کشور امیدوار است که روسیه رویه خود را در قبال رژیم اسد بازبینی کند و امکان اجماع در شورای امنیت را فراهم سازد. روسیه تا کنون از صدور هر قطعنامه‌ای در راستای محکومیت رژیم اسد ممانعت کرده است.
وزیر امور خارجه آلمان گفت: «کشورهایی که در این زمینه تعلل می‌کنند، باید بدانند که تعلل‌شان از سوی مردمی که تحت فشار و سرکوب رژیم سوریه به سر می‌برند، پذیرفته نخواهد شد.»

نقش آلمان در امنیت جهانی
موضوع نخستین روز کنفرانس امنیتی مونیخ جایگاه آلمان در امنیت جهانی بود. توماس دمزیر، وزیر دفاع آلمان، در سخنرانی افتتاحیه‌ی کنفرانس از منظری کاملاَ اروپایی به این موضوع پرداخت. به گفته دمزیر، شرکای آلمان به این کشور به عنوان سومین قدرت صادراتی جهان و پرجمعیت‌ترین کشور اروپایی می‌نگرند و از آلمان انتظارات و توقعاتی در زمینه قبول مسئولیت در سطح جهانی دارند و بر عهده‌گیری وظایفی که در گذشته به خاطر شرایط ویژه این کشور پس از جنگ‌جهانی دوم و سیطره جنگ سرد از آن انتظار نمی‌رفت.

گیدو وستروله، وزیر امورخارجه آلمان در کنفرانس امنیتی مونیخگیدو وستروله، وزیر امورخارجه آلمان در کنفرانس امنیتی مونیخوزیر دفاع آلمان تصریح کرد که کشور متبوعش می‌تواند چنین وظایفی را برعهده گیرد، اما این امر تنها از طریق همکاری نزدیکتر میان کشورهای اروپایی در زمینه سیاست خارجی و دفاعی مشترک متصور است. دمزیر تاکید کرد که قاره اروپا نیازمند گسترش ساختارهای نظامی خود است.
وزیر دفاع آلمان گفت: «نیروهای نظامی اروپا باید توان و استقامت بیشتری کسب کنند. اروپاییان باید بیش از پیش بطور مشترک در زمینه‌های نظامی همکاری داشته باشند. آلمان هر جا که نیاز باشد، آماده است که سهم خود را ادا کند.»

تقسیم وظایف نظامی میان کشورهای اروپایی
یکی از موضوعات محوری مورد بحث در کنفرانس امنیتی امسال مونیخ تقسیم وظایف نظامی میان کشورهای اروپایی است. این امر می‌تواند توان دفاعی کشورهای اروپایی را به یکباره افزایش دهد.
به طور مثال برخی کشورها می‌توانند تمرکز بیشتری بر گسترش واحدهای دریایی داشته باشند و برخی دیگر در زمینه حمل ونقل هوایی یا یگان‌های زرهی. این امر تنها در صورتی عملی است که اروپا در سیاست خارجی و دفاعی هم‌نظر و تابع رایی واحد باشد. این طرح مشترک با توجه به اهمیت فزاینده آسیا بیش از پیش خود را به کشورهای اروپایی تحمیل می‌کند.
به گفته وزیر دفاع آلمان در غیر این صورت اروپا از قافله عقب خواهند ماند. دمزیر گفت: «اگر ما خواهان دفاع از منافع و علایق خود هستیم، اگر ما خواهان آنیم که صدای اروپا در زمینه امنیتی نیز شنیده شود، باید تمام توان خود را بکار گیریم. اروپا باید قادر به قبول مسئولیت‌های نظامی برای تامین امنیت خود و همسایگانش باشد.»

مشارکت روسیه در سامانه سپر دفاع موشکی
به نظر کارشناسان نظامی ساخت سپر دفاع موشکی در اروپا برای مقابله با تهدیدات کشورهایی نظیر ایران، سوریه و حتا پاکستان توجیه می‌شود. وزیر دفاع آلمان در این‌باره تاکید کرد که برای پیشبرد این برنامه از روسیه دعوت می‌کند که در برنامه دفاع موشکی با اروپا مشارکت داشته باشد. کرملین سپر دفاع موشکی را تهدیدی برای خود می‌داند. این موضوع نیز یکی از مهمترین مباحث کنفرانس امنیتی در روزهای آتی خواهد بود.
سیاستمداران، کارشناسان نظامی و اقتصادی در کنفرانس مونیخ همچنین درباره پیامدهای بحران اقتصادی- مالی بر مسایل امنیتی جهان به بحث و گفت‌وگو خواهند پرداخت. یکی از پیامدهای مستقیم بحران اقتصادی کاهش بودجه‌های دفاعی در کشورهای غربی است.

بی بی سی:
فعالان مخالف دولت در سوریه می‌گویند تهاجم گسترده ارتش به شهر حمص بیش از دویست کشته بر جای گذاشته است. ساکنان شهر از گلوله‌باران وسیع منطقه خالدیه خبر داده اند. آنها درباره صحنه های هرج و مرج صحبت کرده اند و می‌گویند چندین ساختمان تخریب شده و تانک ها و خمپاره‌اندازها به طور مرتب در حال آتش بوده‌اند.

اگر تعداد کشته‌شدگان به طور مستقل تایید شود، این مرگبارترین روز در ناآرامی های یازده ماهه سوریه خواهد بود. هنوز هیچ منبع مستقلی این خبر را تایید نکرده و دولت سوریه نیز گلوله باران شهر را تکذیب کرده است. در همین حال اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد امروز (۴ فوریه، ۱۵ بهمن) برای رای دادن به قطعنامه ای جهت پایان دادن به بحران سوریه آماده می‌شوند.

قطعنامه تحت بررسی در شورای امنیت در حمایت اصولی از طرح صلح اتحادیه عرب خواهد بود که از بشار اسد، رییس جمهوری سوریه می خواهد قدرت را به یکی از معاونانش تحویل دهد.
روسیه نسخه های قبلی این پیش‌نویس را رد کرده و حالا هم مشخص نیست که رای این کشور به این قطعنامه چه خواهد بود.
روز گذشته اعلام شد که دیپلمات های شورای امنیت سازمان ملل در تلاش برای جلب نظر روسیه از شدت خواسته های پیش نویس قطعنامه مربوط به خشونت های سوریه کم کرده اند.

در پیش نویس اصلاح شده تازه، اشارات مستقیم به درخواست کناره گیری بشار اسد رئیس جمهوری سوریه، که از بخش های اصلی طرح صلح اتحادیه عرب بود، حذف شده است.
روسیه استدلال کرده است که این درخواست باعث دخالت خارجی برای تغییر حکومت خواهد شد.
با این حال متن تازه همچنان از “تصمیم” اتحادیه عرب برای تسهیل انتقال قدرت سیاسی حمایت می کند.

حملات معترضان به سفارتخانه های سوریه
در همین حال افراد معترض به خشونت های جاری سوریه به سفارتخانه های این کشور در چندین شهر جهان حمله کرده‌اند. در قاهره، معترضان دروازه های سفارت سوریه را پایین آوردند، مبلمان سفارت را شکستند و بخش هایی از ساختمان سفارت را آتش زدند.

در آلمان، گروهی متشکل از دست کم ۲۰ نفر که تصور می شود سوری الاصل باشند، وارد سفارت شدند، عکس های بشار اسد را پاره کردند و روی دیوارهای سفارت شعار نوشتند.
تلویزیون آلمان تصویری از یک پرچم مقاومت سوریه نشان داده که از یکی از پنجره های سفارت این کشور در برلین آویزان شده بود. وزارت امور خارجه آلمان ضمن محکوم کردن اقدام معترضان، از سفیر سوریه عذرخواهی کرده است. هنگام حمله معترضان، سفیر سوریه در ساختمان بود.

در بریتانیا نیز پلیس می‌گوید عده ای را پس از ورود به سفارت سوریه در لندن دستگیر کرده است. حدود ۱۵۰ تظاهرکننده در مقابل سفارت جمع شده بودند.

پناهجویی شکافی است که حوزه های مختلف سرکوب و ستم و تبعیض و فرودستی را یکجا در خود جمع می کند؛ جایی که شرایط ضد انسانی زیست فردی و حس مدام ناامنی و تحقیر و تبعیض تفاوت میان امر «پشت سر» و «امر پیش رو» را زایل می کند و زیستن در لبه پرتگاه را به موقعیت و هراسی دائمی بدل می کند؛ موقعیت پناهجویی جایی است که الزامات زیست فردی به بی واسطه ترین شکل ممکن با مناسبات کلان و امر جمعی پیوند می یابد: از کشوری رانده می شوی که شرایط کلی اش راه حیات فردی ات را بسته بود/است و به کشوری پناهنده می شوی که سرنوشت فردی تو را به «ضوابط قانونی/حقوقی ای» می سپارد که مضمون و چگونگی اجرای آن در محافل سیاسی و شگردهای دیپلماسی رقم می خورد (قانونی که اگر چه جان کندن/دادن انسان زنده بر رسمیت و جدیت عبوس آن خدشه ای وارد نمی کند، اما با حربه خودش یعنی فنون قانونی ای که به قیمت «مناسب» خریداری شده باشد می توان آن را تا کمر خم کرد). … شکافی که در موقعیت پناهجویی دهان گشوده است «پلی» است برای پیوند حوزه هایی از قدرت/ستم که عموما مجرا از هم انگاشته می شوند: اینکه دولت «فراری دهنده» (تعقیب کننده) و دولت «پناه دهنده» (معلق کننده) هر دو، دو سر نه چندان دور یک طیف هستند که تفاوت صوری کارکردهایشان ناشی از تفاوت در قابلیت های اقتصادی است که جایگاههای متفاوتی را در تقسیم کار (واحد) جهانی نصیب آنها ساخته است. مشخصا نه تنها دولت های «ضد بشری» و دولت های «بشر دوست» به طور پیوسته و ارگانیگ ارتباطات و پیوندهای تنگاتنگی دارند، بلکه هر دو دسته در سرکوب فرودستان و «ناجورها» تردیدی به خود راه نمی دهند.

پناهجویی برزخی است که تناقضات تباهی آور گفتمان حقوق بشر و مدعیان آن را به طرز تکان دهنده ای بر ملا می سازد؛ به خصوص در جایی که «امید» ویران می شود: گفتمان حقوق بشر در حوزه سلطه بین الاذهانی کارکردی نظیر کمپ های پناهجویی در حوزه سلطه جسمانی/فیزیکی دارد، چرا که هر دو حقیقت را می پوشانند تا از بالقوه گی های پروبلماتیک شدن آن بکاهند: اولی با «قربانی محوری» (که به بهانه فوریت و تقدم موضوع «جان» موجه می نماید) روند های حقیقی مسبب وحشت و آواره گی و ستم را می پوشاند و از امر تماما سیاسی، سیاست زدایی می کند؛ دومی ننگی به نام پناهجو و در واقع ستم و تبعیضی که بر او می رود را در کمپ های دور از دسترس (همانند جزامخانه ها) از انظار اجتماع مخفی می دارد تا وجدان های معذب احیانا به تردیدی نسبت به بنیادهای بشردوستانه دموکراسی های واقعا موجود راه نبرند. در کمپ های پناهجویی، پناهجو/زندانی با تجربه تحمیلی یک زندگی پر مشقت (توام با دلهره ی مدام و تحقیری خرد کننده) برای پذیرش «زندگی» آتی خود (در مقام پناهنده) و نقش قانع و سر به راهی که در صورت «پذیرفته شدن» در نظم موجود بایستی به عهده بگیرد آماده می شود. به عبارتی کمپ های پناهجویی از این منظر کارکردی شبیه اردوگاههای کار اجباری و دارالتادیب ها دارند؛ جایی که عناصر نامطلوب یا مشکوک و نیمه مطلوب را آنقدر به بند می کشند تا به مزایای اجتماع بیرونی و ضرورت انطباق با الزامات و هنجارهای آن (درونا) اذعان کنند و به قالب مناسب/سازگار در آیند. طبعا هر جه این دوران «بازتادیب» پناهجویی سخت تر و طولانی تر و با دلهره بیشتر همراه باشد، نتیجه کار بهتر و تضمین شده تر خواهد بود. مشخصا پناهجوی سیاسی درست به گناه کنش سیاسی ماضی در سرزمین ماقبل باید آنقدر در دادگاههای اعتراف گیری/جرم شناسی انکار (و مکافات) شود تا همه آن دغدغه ها در ضرورت ماندن ذوب گردند و زمینه لازم برای اضافه شدن عضو تازه ای به خیل نیروی کار ارزان «خارجی» مهیا شود.

کمپ های پناهجویی در عین حال بیرونی ترین مرزهای «امپراطوری» مدرن در مقابل هجوم «بربرها» نیز محسوب می شوند و همانند نمونه های تاریخی چنین دروازه هایی، کارکردهای محافظتی خطیری به عهده دارند تا اصالت نژاد/فرهنگ مسلط با ورود ناخالصی ها گزندی نبیند: پناهجو کسی است که از دروازه گذشته است و باید درس عبرت شود. بنابراین شرایط حاکم بر کمپ باید تا جای ممکن چنان حاد و بیرحم باشد(۱) که بازتاب حساب شده آن به دنیای بیرون، سایر بربرهای «سودا زده» را از صرافت خلاصی یافتن از جهنمی که در آن می زیند بازدارد. در این میان باید سال های برزخی تعلیق را طولانی کرد و منظما برخی پناهجویان را به کشورهای «مبداء» بازگرداند تا شمشیر دموکلس «دیپورت» بر فراز سر سایرین همچنان پر مهابت باقی بماند (همانند تهدید به اعدام در بازجویی های دستگاه امنیتی ایران یا اعدام های ساختگی برای خرد کردن مقاومت زندانی). در مورد امپراطوری اتحادیه اروپا پناهجوهای ایرانی و افغانی درک ملموسی از دروازه های «دژبانی» مخوف مستقر در شهرهای ترکیه دارند. قرارگاههایی که احتمالا تحت تاثیر «دکترین دفاع/تهاجم پیشگیرانه»، تا دل مرزهای «غیرخودی» پیش آمده اند.
از این نظر واقعیت پناهجو (و نیز هستی بر باد رفته آنهایی که پیش از رسیدن به موقعیت رسمی پناهجویی، اسیر امواج دریاها می شوند) افشاء کننده ماهیت ننگین مناسبات جهانی ای است که به رغم همه رنگ آمیزی های رسانه ای، اساسا بر مرزبندی و مرز سازی (به طور کلی «دیگری» سازی) و حراست بی قید و شرط از مرزها استوارند؛ مناسباتی که آبادانی و رفاه و آزادی «نسبی» بخشی از مردم جهان را «تنها» از طریق زیر سلطه نگه داشتن اکثریت مردن جهان تامین می کند، به ناچار باید مدام نگران مرزها و تنطیم توازن جمعیتی میان حوزه های برساخته نظم «مسلط» باشد. در واقع موقعیت پناهجویی و به ویژه پناهجویانی که از سر استیصال یا به اعتراض جان خود را می نهند (یا آنهایی که اعتصاب غذا می کنند و یا دهان هایشان را می دوزند) به صراحت و در عین حال به طور نمادین نشان می دهد که بر خلاف سوءتفاهماتی که مفاهیمی نظیر «دهکده جهانی» القاء/تحمیل می کنند، در جهان امروزی «تنها» معدودی «چیزها» جهانی شده اند: از میان پدیده هایی که امروزه بی تردید جهانی اند یکی گردش «آزاد» کالا و سرمایه است و دیگری گردش اطلاعات تحت سیطره رسانه های مین استریم، که خود عمدتا گسترش جهانشمول ارزش های معطوف به دسته نخست را تضمین می کنند(۲).

با این اوصاف حتی در حد همین گزاره های ناقص و شتابزده (و به رغم بسیاری از جنبه های ناگفته موضوع) نیز می توان نتیجه گرفت که موقعیت پناهجویی یکی از حادترین و عریان سازترین شکاف های دوران ماست و از همین رو از سیاسی ترین آنها نیز هست. درک بالقوه گی های چنین موقعیتی می تواند به پناهجویان انگیزه و توان بالایی برای همبستگی و راهجویی های جمعی ببخشد. امری که نه تنها بهبود در وضعیت ضدانسانی آنها وابسته به آن است بلکه می تواند در ارتقای کیفی مبارزات ضد سلطه امروز نیز موثر باشد. اما سویه دیگر ماجرا وابسته به کنش جمعی آنهایی است که «به تصادف»، بیرون از این دایره طلسم شده واقعند.

دهم بهمن ۱۳۹۰ / امین حصوری
sarbalaee.blogspot.com

پی نوشت:

۱) اشکان خراسانی/ شهروندان درجه چندم – شعاع چهل کیلومتری نکبت زده،منطقه پرواز آزاد!
qaa3dak.wordpress.com

2) با اینکه در قاموس سرمایه، نیروی کار نوعی کالا محسوب می شود، اما گردش جهانی آن با محدودیت های فراوانی روبروست و به هیج رو قابل مقایسه با گردش جهانی کالاهای مصرفی و سرمایه نیست. برای مثال امروزه مهاجرت سرمایه های بزرگ به محل سکونت نیروی کار ارزان به مراتب ساده تر و رایج تر از مهاجرت نیروی کار ارزان به خاستگاه جغرافیایی سرمایه های بزرگ است. در مورد نیروی کار متخصص اما وضع به گونه دیگری است: نیروی کار متخصص همچ ون چرخ دنده ای ضروری به سرعت جذب سرمایه متروپل می شود تا الزامات فناورانه جرخه تولید و رشد فناورانه که لازمه حفظ برتری/تعیین کنندگی در حوزه تولید است برقرار بماند.

سایت کمیته ی هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری:
سازه گستر سایپا، واقع در کیلومتر ۱۰ جاده ی مخصوص کرج سه راه پارس خودرو، شرکتی است که کار تأمین قطعات را برای گروه خودروسازی سایپا (شامل شرکت های سایپا، سایپادیزل و پارس خودرو) را برعهده دارد، یعنی همان کاری که شرکت های ساپکو و ایساکو برای گروه خودروسازی ایران خودرو انجام می دهند. در واقع، این شرکت رابط گروه خودروسازی سایپا با ده ها شرکت است که برای این گروه قطعه می سازند. گفته می شود که اخیراً گروه سایپا نتوانسته است بدهی خود را به شرکت سازه گستر سایپا بپردازد و، به همین دلیل، این شرکت نیز قادر به پرداخت بدهی خود به شرکت های قطعه ساز نبوده است. در نتیجه، این شرکت ها نیز به تعهدات خود برای تأمین قطعات مورد نیاز گروه سایپا عمل نکرده اند و این گروه خودروسازی اکنون با کمبود قطعات خودرو رو به روست. دلیل دیگری که برای کمبود قطعه در گروه سایپا ذکر می شود این است که با توجه به افزایش قیمت ارز تولید قطعات با نرخ های سابق برای شرکت های سازنده‍ی آن ها صرف نمی کند. به هرحال، علت آن هرچه باشد، اکنون گروه سایپا با کمبود قطعات خودرو مواجه است و تعطیل های اخیر، که کارگران این گروه را سخت نگران و هراسناک کرده است، به همین دلیل است.
در هفته ی دوم بهمن ماه نیز، همچون هفته ی اول، شرکت های سایپا و پارس خودرو با حداقل ظرفیت خود تولید کردند. در شرکت سایپا، خط مونتاژ پراید نیمه تعطیل بود و به علت کمبود قطعات به ویژه استارت، چراغ عقب، زه روی سقف و… تولید متوقف بود و در روزهای سه شنبه ۱۱ و چهارشنبه ۱۲ بهمن کارگران در کنار خط تولید نیمه بیکار بودند. در شرکت پارس خودرو، سالن های مونتاژ پراید (سالن PK و سالن ٣۵) در روزهای ۱۱ و ۱۲ بهمن حداقل تولید را داشتند و در بیشتر اوقات کارگران در حال استراحت بودند. همچنین در این شرکت سالن های مونتاژ اتاق پراید و ال ۹۰ نیز تعطیل بودند. روز پنج شنبه ۱٣ بهمن نیز شیفت های ۲ و ٣ تعطیل بودند و شیفت ۱ تولید پراید نیز بیش از ۵ ساعت فعال نبود، سالن ال ۹۰ به طور کامل تعطیل بود و سالن های بدنه ی پراید ۱۴۱ و بدنه ی ال ۹۰ نیز تعطیل بودند. در شرکت سایپا نیز چنین حالتی وجود دارد. در حال حاضر تا شروع هفته ی سوم بهمن ماه شرکت های سایپا و پارس خودرو تعطیل هستند. این تعطیل ها به ویژه از این نظر جلب توجه می کنند که در سال های قبل در همین ماه های بهمن و اسفند برای بالابردن رکورد تولید حتی در روزهای جمعه نیز با دادن پاداش (غیر از اضافه کاری) از کارگران این شرکت ها کار می کشیدند.

خبر دیگر حاکی از خودکشی یک کارگر خودروسازی است. در اخبار قبلی به اطلاع رساندیم که گروه خودروسازی بهمن، که مزدا تولید می کند و وابسته به سپاه پاسداران است، کارگران خود را با پرداخت حداقل حقوق تا ۱۵ فروردین ۱٣۹۱ بیکار کرده است. این گروه در هفته ی اخیر تعدادی از کارگران را به سر کار فراخواند و اسامی شماری دیگر را به عنوان اخراجی در تابلو اعلانات اعلام کرد. همزمان با اعلام این لیست، یکی از کارگران سالن رنگِ گروه بهمن به نام مصطفی علیزاده اهل فومن ساکن کرج دست به خودکشی زد و فوت کرد، که جسد او را روز پنج شنبه به فومن منتقل کردند. گفته می شود که مصطفی پس از دیدن نام خود در لیست اخراجی ها خودش را کشته است. همچنین، شنیده ها حاکی از آن است که پدر مصطفی نیز پس از شنیدن خبر فوت فرزندش سکته کرده است.
کارگران خودروسازی
۱۴ بهمن ۱٣۹۰