سيمين بهبهانى

چشم نغزبين شگرفم قهر كرده با در و ديوار

در نگاه نافذ ژرفم چاه ويل گشته پديدار

در به روى پاشنه چرخان ناله مى كند به گمانم

پا به كوچه مى نهم اما كوچه آه مى كشد انگار

مى روم خموش و پريشان در هراس از اين كه بيفتم

پيش روزنامه فروشى نيست چشم و هست خريدار

مى خرم، كه چى؟ كه زمانى ديگرى برام بخواند

مى خرم به عادت ديرين شاد ازين توالى و تكرار

مى برم به خانه به نرمى آن چنان كه لطمه نبيند

منظر طلوع نظرها مجمع تجلى افكار

مى گذارم از سر حسرت روى ده شماره پيشين

جمله بى نوازش چشمى  غرق انتظار مددكار

باز صبح روشن فردا پيش روزنامه فروشى

عشق مى كنند و نوازش دست و روزنامه دگربار...