مهرانگيز رساپور (م. پگاه)

نگفتم؟!

گفتم كه مرا قدر نگهدار، نگفتم؟
ما را تو چنين فاصله مگذار، نگفتم؟

گفتم كه مرنجان دلم، اين مرغ نه رام است
ننشسته به يك بام دگربار، نگفتم؟

گفتم كه جرقه نكند عمر به هش باش
زين ذره تو آتش بنما بار، نگفتم؟

گفتم كه دگربار، ستاره نشود سبز
حالی كه منم مغتنمم دار، نگفتم؟

گفتم برود آبروی شب، برِ خورشيد
در نقش ريايی مكن اصرار، نگفتم؟

گفتم كه در اين خشكی ويران‌شده‌ی عشق
گنجی‌ست چنين چشمه‌ی سرشار، نگفتم؟

گفتم كه قضاوت چو رسد عشق گريزد
مگذار بدينجا برسد كار، نگفتم؟

امروز ندارم غم وامی به تو زيرا
آن نيست كه گويی كه به تكرار، نگفتم!