______________________________________________________________

2009-08-06

                      به یاد آر

عباس سماکار

نه

شکی ندارم

که برق نگاهت آشنا ست

و باید جائی دیده باشم اََت

ولی چرا هرچه گوش می کنم

صدایت را نمی شنوم                                 

چرا خیره نگاهم می کنی

چرا حافظه اَم

               از پس این سال­های دور

               دیگر یاری اَم نمی کند

#

ابرها درهم می پیچند

و چشم­های تو

ناگهان بر منظر غریب ِ آتش و دود و خون و هیاهو

در بُهت غریبی فرو می روند

و من فکر می کنم

باید کسی این پرده را پس بزند

و به من بگوید

                 انبوه این نگاه های آشنا

                 در این جسدهای به خون خفته کابوس های من

                 از آن کیست