|
|
______________________________________________________________
2009-06-16
نگاهی به انتخابات پارلمان اروپا
انتخابات پارلمان اروپا عمدتا با پیروزی محافظه کاران وراست ها ی ضد خارجی ونژاد پرست پایان گرفت. پیروزی محافظه کاران در این انتخابات چندان دور از انتظار نبود. اما آنچه نگران کننده است رشد احزاب راست افراطی وضد خارجی است. باستثنای یکی دو کشور، بازنده اصلی در این انتخابات سوسیال دمکرات ها بودند. این قضیه در اطریش برجسته تر بود. حزب سوسیال دمکرات با بیست وسه و هشت دهم در صد در پائین ترین و حزب آزادی اطریش با سیزده وچهاردهم در صد در بالاترین موقعیت در حیات سیاسی خود قرار گرفت وتوانست نسبت آرای خود را دو برابر کند. وضعیت سوسیال دمکراسی در دیگر کشورها هم بهتر نبود. حزب کارگر انگلیس بعد از حزب یونایتد کینگدم ایندیپندنس با پانزده ونیم در صد در نازلترین موقعیت در طول تاریخ سیاسی خود قرار گرفت ودوکرسی از دست داد. در مقابل حزب ناسیونالیست این کشور دوکرسی جدید بدست آورد. همینطور بود حزب راست نئونازیست یوبیک در مجارستان. این حزب با پانزد ه در صد سه کرسی جدید به کرسی های خود افزود. در این کشور حزب محافظه کار با شصت وپنج در صد آرا در راس قرار گرفت. صعود حزب اتکه در بلغارستان که حزبی راست ونژاد پرست است نیز از این قاعده مستثنا نبود.
اگر شرکت چهل درصد در انتخابات پارلمان اروپا را نتیجه ء شکافی بدانیم که پارلمان اروپا طی این سالها بین خود ومردم بوجود آورده واساسا پارلمانی است در راستای منافع سرمایه داران بزرگ وفراملی ونه پیش برنده ء قوانینی بنفع اکثریت مردم اروپا، باید مولفه های زیر را نیز در رابطه با هر یک از حکومت ها ی در قدرت در نظر داشته باشیم :
1- ناروشن بودن سیاست های ملی. دولت های حاکم نتوانسته اند اطلاعات کافی پیرامون پارلمان اروپا ونقش آن در اختیار مردم بگذارد. قرار داد لیزابن چارچوب ووسیله ء ضروری را در اختیار پارلمان اروپا گذاشته است تا به چالش های در پیش رو پاسخ دهد ونیازمندی های شهر وند اروپا را بر آورد، شفافیت، ثبات ، همبستگی ، آزادی وبهبود شرایط زندگی شهر وندان همگی موئلفه هائی است که وجود داشته است. نه مردم اطلاع چندانی از آن ها داشته اند ونه دولت ها خواسته اند این اصول را جدی بگیرند و به آن ها عمل کنند. در نتیجه اغلب مردم با این نهاد بیگانه اند.
2- کارزارهای مبهم انتخاباتی، بخصوص ناروشن بودن برنامه های احزاب سوسیال دمکرات در رابطه با مبارزه با بیکاری واز میان بردن بحران اقتصادی.
3- همه ء احزابی که مساله ء امنیت وپناهندگی را پیش کشیدند از طرف انتخاب کنندگان با بی توجهی وامتناع روبرو شدند.
4- اکثر احزاب راست ونئو نازی یا ضد خارجی که به مذهب متوسل شدند واحساسات مذهبی وضد خارجی را شوراندند به پیروزی های بزرگی دست یافتند. دو حزب ضد خارجی اطریش وهلند از نمونه های بارز آن بودند. حزب راست فراطی وضد خارجی آزادی ( اف. پی. او ) اطریش باطرح شعار های ضد اسلامی ای چون: " کشورهای غربیان .... در دستان ترسایان !" وبدست گرفتن صلیب برای مقابله با موذن ! وشعارهای ضد اسرائیلی موجب بر انگیختن احساسات ضد مذهبی بخشی از مردم، بخصوص جوانان، شد، بطوریکه پاره ای از آنها به پائین کشیدن روسری زنان، ریختن مایع برسر آنها یا برخورد های توهین آمیز به آنها تشجیع شدند.
5- نا توانی احزاب سوسیال دمکرات ومحافظه کار در ارائه ء برنامه ای واقعی که بتواند خارجیان را در جامعه ادغام کند وفاصله ء بین فقروغنا را کاهش دهد، موجب شده است که مردم عادی بار مسئولیت نا بسامانی ها را به گردن خارجیان بگذارند.
6- احزاب حاکم طی این سالها نتوانستند وظائفی که اتحادیه اروپا تعیین کرده بود را در کشورهای خود متحقق سازند، از جمله ء این وظائف مبارزه با بحران مالی- اقتصادی، مساله ء محیط زیست ، بالا بردن سطح فرهنگ وتحصیل ومبارزه با بیکاری بود. این همه موجب شده است که مردم پارلمان اروپا را نهادی بوروکراتیک با مخارجی سرسام آور بدانند که عمدتا خود هزینه ء آنرا باید بپردازند.
در اطریش اما یک مشخصه ء ویژه هم وجود داشت که نقش رونامه ء " کرونن " بود، پرتیراژ ترین روزنامه اطریشی که هانس پترمارتین، عضو معترض پارلمان اروپا با لیست خود توانست از طریق آن به مقام سوم در این انتخابات برسد و18 در صد آرا را بخود اختصاص دهد. مارتین طی روزهای تبلیغات انتخاباتی یک صفحه از ین روزنامه را بخود اختصاص داد وبا تبلیغ روزانه به پیروزی استثنائی دست یافت. میتوان گفت او از موضعی پوپولیستی ولی انتقادی وچپ بر رقیب پوپولیست راست ضد خارجی خود، حزب آزادی اطریش، اف.پی. او. پیشی گرفت، هر چند 67 درصد انتخاب کنندگان این حزب نیز جزء خوانندگان روزنامه ء " کرونه " اند.
درست است که حزب راست افراطی ضد خارجی اف. پی. او بیش ازسیزده و هفت در صد بیشتر
رای نیاورده ودرواقع هشتاد وشش وسه دهم در صد مردم به او رای ندادند ولی نباید
فراموش کرد که این حزب سالهاست که با برنامه ء تهاجمی خود علیه احزاب دیگر و
خارجیان سال به سال بیشتر رای آورده است واحزاب در قدرت بدلیل نداشتن برنامه ء
قاطعی علیه سیاه کاری های چنین احزابی در واقع زمینه رشد بیشتر آن ها را فراهم کرده
اند. این وضعیت اگر احزاب در قدرت به تغییرات ساختاری در برنامه وشیوه ء تبلیغات
خود اقدام نکنند، در آینده نیز ادامه خواهد یافت. هم از این روست که در پاره ای از
کشورهای اروپائی احزاب چپ رادیکال در مقابله با ناکارائی احزاب در قدرت در حال شکل
گرفتنند واستقبال مردم از این احزاب نشانده ء آنست که میتوان به پا گرفتن بدیلی
مردمی امیدوار بود.
کمیته دفاع از آزادی و برابری – وین
14.6 2009