______________________________________________________________

2008-08-24

ابرقدرت های داخلی، در این خانه ها و در پناه طرح ارتقاء امنیت اجتماعی

این دو آگهی در یکی از روزنامه های ایران منتشر شد و روزنامه جمهوری اسلامی با نقل آنها، نقد کم پر و بالی نوشته و قیمت مسکن را مقایسه کرده و البته انتقادی هم از بچاپ بچاپ در کشور کرده است. بی آنکه بنویسد ریشه این غارت و اختلاف طبقاتی در کجاست! بی شک بزودی و بدستور شورای عالی امنیت ملی و قاضی مرتضوی چاپ این نوع آگهی ها در مطبوعات سانسور خواهد شد. اما واقعیت مگر سانسور شدنی است؟

این دو اگهی خود گویا تر از هر تفسیری درباره نتایج سیاست های دو دهه اخیر است که تماما زیر نظر رهبر جمهوری اسلامی تدوین و اجرا شده است. با 14 میلیون ایرانی زیر خط فقر تبدیل به ابرقدرت منطقه شده ایم!

 ” -1اعجاز معماری مسکونی... زیباترین و بی نظیرترین ویلای نوساز شمیران . قصری در ابعاد کوچک تر. بنای مافوق تصور به سبک کاخ‌های انگلیسی . مجهز به پیشرفته ترین سیستم‌های امنیتی لیزری در دنیا (مدل 2008 ). پذیرائی با ارتفاع سقف 10 متر. دارای جدیدترین و گرانترین متریال روز دنیا. استخر با سقف متحرک در طبقه چهارم. آخرین مدل آسانسور شیشه‌ای هیدرولیک. دارای مجسمه‌های سنگی از ایتالیا. سالن اجتماعات مجهز به آشپزخانه صنعتی و سینمای سه بعدی «دارای اتاق امن» آلاچیق‌های زیباکنار برکه‌های مصنوعی و....."

2- ”گران ترین و ارزنده ترین ویلای نوساز شمیران " قصری در ابعاد کوچک "نمائی از کاخ فونتوبلوی پاریس 2400 متر رویائی متریال خارجی و مدرنیته. موقعیتی مشجر و دیپلماتیک مجهز به جدیدترین سیستم ایمنی لیزری و حفاظتی در دنیا. دارای مجسمه‌های سنگی تزیینی ساخته و پرداخته شده از ایتالیا. آسانسور لیزری و شیشه‌ای گویای تمام اتوماتیک. مشاعاتی مافوق تصور. باند اختصاصی بالگرد سالن بیلیارد و بولینگ آشپزخانه صنعتی مدرن سینمای سه بعدی. سالن مراسمات مجهز به نورپردازی و آب نمای متحرک و....."

در یک کشور 70 میلیونی که طبق اعلام رسمی مسئولان حداقل 14 میلیون نفر آن زیر خط فقر شدید قرار دارند و حتی اجاره یک پارتمان 40 متری برای بسیاری از جوانان جامعه به یک آرزوی دست نیافتنی تبدیل شده و به همین دلیل سن ازدواج بشدت بالا رفته و بسیاری از دختران و پسران امکان ازدواج پیدا نمی کنند آیا ترویج فرهنگ رفاه آنهم در ابعادی که در این آگهی‌ها ترسیم شده یک امر طبیعی است یا حکایت از بروز یک بیماری خطرناک دارد؟

--------------------------------------------

محل اسقرار کارگران فصلی که قصر های مندرج در تبلیغات بالا را می سازند

آنها در فصل خاصی از سال کار می کنند، در فصلی که به نیروی کارشان نیاز است. فصل کار که تمام شد می دانند که تا سال بعد کسی آنها را به یاد نمی آورد. هیچ کس نمی داند، نه تشکیلات کارگری، نه وزارت کار، نه سازمان مدیریت و برنامه و نه حتی مرکز آمار ایران.
هیچ کس نمی داند این "قصر های زیبا" را چند نفر از این کارگران ساخته اند. چند کارگر در میدان های تره بار بالغ بر ۱۵ ساعت عرق می ریزند. هیچ کس نمی داند در پاییز، چندکارگر در کارخانه های قند کار می کنند. هیچ کس نمی داند کارگران فصلی روزی چند ساعت مجبورند کار کنند؟ چند ماه مجبورند از خانه و خانواده خود دور باشند؟ بعد از چند سال می توانند بازنشسته شوند؟ اصلاً می توانند بازنشسته شوند؟ بیمه هستند؟ هیچ کس نمی داند آنها از کجا آمده و به چه زبان و لهجه ای سخن می گویند.