|
|
کارگران
کودکان
زنان هنر
و ادبیات
لطیفه
تصاویر
کامپیوتر
سایت های دیگر
کلیپ و صدا
مکانی برای احزاب
اخبار روز از پیک ایران
اخبار سایت بی
طرف
اخبار رادیو فردا
خارجی
سلامت
و بهداشت
آرشیو
صفحه نخست
______________________________________________________________
2007-12-15
اتحاد، مبارزه، پيروزی
اطلاعيۀ "جنبش مستقل جمهوريخواهان دمكرات و لائيك " در دفاع از مبارزات دانشجوئی
برقرارِی تظاهرات دانشجوئی به مناسبت 16 آذر، روز دانشجو، در روزهای 13 و 18 آذر در شرايطی كه نيروهای سركوب رژيم ترفندهای مختلفی را برای جلوگيری از آن تدارك ديده بودند، موفقيتی بزرگ برای جنبش دانشجوئی است. دستگيری دهها تن از فعالين اين جنبش در سراسر ايران و حضور نيروهای نظامی آشكار و پنهان در اطراف و داخل دانشگاهها كه با كنترل شديد دانشجويان و ايجاد جو شديدترامنيتی همراه بود و همچنين اخطارهای بی وقفۀ مسئولين و مأمورين حفاظت دانشگاهها و... نتوانست عزم دانشجويان را در شكستن جو اختناق و برگزاری تريبونهای آزاد در هم شكند. فرياد "دانشجو ميميرد، ذلّت نمی پذيرد"، "يا مرگ يا آزادی" و "مرگ بر ديكتاتور" در فضای دانشگاههائی چون دانشگاه تهران، دانشگاه فردوس مشهد و يا در پارك ارم شيراز، لرزه بر اندام ارتجاع افكند و اين در شرايطی است كه جنبش دانشجوئی هر روز بيشتر از گروههای درون حكومتی فاصله ميگيرد. اين فاصلهگيری خود را در طرح مطالباتی به نمايش ميگذارد كه به نيازهای دمكراتيك و حقوق و آزاديهای اوليۀ دانشجويان نزديكترند. "نه به حجاب"، "دانشگا ه پادگان نيست." ، "تشكل مستقل حقّ انكارناپذير دانشجو"، "ما خواهان لغو تمامی احكام انضباطی دانشجويان هستيم." و ....كه امروز بعنوان خواستههای مبرم دانشجويان در تظاهرات مختلف دانشجوئی مطرح ميشوند در زمرۀ اين مطالباتند.
در اين تظاهرات دانشجويان خواستهها و شعارهائی را نيز مطرح ميكنند كه همراهيشان را با ديگر جنبش های اجتماعی آزاديخواه، برابری طلب و عدالتجو و آگاهيشان را از لزوم اين همراهی بيان ميكند. از آن جملهاند شعارهائی چون: "بازداشت، شكنجه و ترور فعالين اجتماعی محكوم است."، "زندانی كارگری آزاد بايد گردد."، "زندانی سياسی آزاد بايد گردد."، "طرح امنيت اجتماعی يا تشديد سركوب مردم"، "جنبش دانشجوئی متّحد جنبش زنان و جنبش كارگری" و....
اين جنبش با طرح شعارهائی چون: "استبداد داخلی، دخالت خارجی محكوم است." و يا "ارتجاع، چماق امپرياليسم"، تعلق خود را به نيروی سوّم و لزوم مبارزۀ همزمان با جمهوری اسلامی و هر نوع دخالت امپرياليستی را بازگو ميكند.
دستگيری، زندان و شكنجۀ فعالين دانشجوئی، چون فعالين ديگر جنبشهای اجتماعی، نشانۀ بيمی است كه رژيم جمهوری اسلامی از اين مبارزات حقّ طلبانه و آزاديخواهانه دارد. سركوب مبارزين بوسيلۀ اين حكومت مسئلۀ تازهای نيست. آنچه كه تازگی دارد عكسالعملی است كه جامعه به اين سركوبها نشان ميدهد. اقدامات مشترك خانوادۀ دانشجويان زندانی برای كسب اطلاع از سرنوشت فرزندانشان، حضور يكپارچۀ آنها در مقابل دفتر پيگيری وزارت اطلاعات و يا مراجعۀ دسته جمعيشان به هيئتی از نمايندگان پارلمان اروپا كه در اين روزها در تهران حضور داشتند و درخواست آنها برای تحت فشار قرار دادن سردمداران جمهوری اسلامی كه به نتايجی هر چند محدود امّا مثبت هم منجر شد، نشانۀ آنست كه مردم ديگر حاضر نيستند در تنهائی و انزوای خود به تحمّل ددمنشيهای اين رژيم ادامه دهند و به زندان، شكنجه و اعدام فرزندانشان چون سرنوشتی اجتناب ناپذير بنگرند و مصمّماند كه با تكيه بر اتّحاد و تشكلشان، فرزندانشان را از چنگال دژخيمان برهانند. آنچه كه امروز اهمّيت دارد گسترش اين اتّحاد و تكيۀ هر چه بيشتر بر آنست. در بيانيۀ شماره 1 "كمپين همبستگی دانشگاههای ايران" ميخوانيم: "آری روی سخن ما با همۀ مردم مبارز و عدالتطلب ايران است، همۀ آنان كه قلبی تپنده برای برابری و آزادی در سينه دارند. به پا خيزيد! زمان مبارزه فرارسيده است. اكنون هنگام آنست كه به پا خيزيم و فرزندان آفتاب و باد اين سرزمين را از چنگال آلودۀ زيادهخواهان و ستمكاران بيرون كشيم."
قرار گرفتن كارگران، زنان، معلمان وملّيتهای مبارز آزاديخواه و برابریطلب در كنار دانشجويان تنها راه عقب راندن رژيم است. گسترش جنبشهای مردمی، اعتصابات سراسری و تظاهرات عمومی همچنان پاشنۀ آشيل جمهوری اسلامی است. نبايد فراموش كرد كه تمامی اين جنبشها در حال حاضر مطالبات دمكراتيك را مطرح و دنبال ميكنند و بر نيروهای انقلابی و پيشرو است كه با حضور فعال خود در جلوگيری از انحرافشان بوسبلۀ نيروهای نا پيگیر كه يا سر سازش با بخشهائی از جمهوری اسلامی را دارند و يا بر دخالتهای امپرياليستی اميد بستهاند، بكوشند. آن نيروهای چپ و كمونيستی كه اهمّيت مبارزات دمكراتيك را نمي بينند و تنها بر خواستهها و شعارهائی كه بيانگر اهداف آيندۀ دورتری هستند، تكيه ميكنند و از طرح خواستههای بلاواسطۀ جنبشهای مردمی و تلاش برای كسب آنها غافل ميمانند، كاری جز راندن تودههای كارگری، زنان، دانشجويان، معلمان و...به دامن نبروهای سازشكار و نا پيگير انجام نميدهند و حاصلی جز عقيم ماندن بار ديگر قيام مردمی را تدارك نمیبينند.
جنبش مستقل جمهوريخواهان دمكرات و لائيك
14.12.2007