|
|
______________________________________________________________
2008-02-15
بیانیه هیات موسسان سندیکاهای کارگری
كارگران و زحمتكشان متحد شويد
‹‹كارگران حق دارند سنديكاهاي كارگري تشكيل دهند، به سنديكاهاي موجود بپيوندند بي آنكه اجازه يا نظارت مقامات دولتي يا كارفرمايان لازم باشد، و در هر فعاليت سنديكايي شركت كنند.››
منشور جهاني حقوق سنديكايي
طبقه كارگر ايران يكصد سال مبارزات كارگري را با تمام فراز و نشيبهاي آن پشت سرگذارده. سركوب، زندان، شكنجه ها و كشته هاي فراوان، هزينه هاي بسياري است براي بدست آوردن حقوق كار.
از دوران مشروطيت و حكومت رضاخاني گرفته تا حاكميت شاه، دلايل فراواني براي بازگو كردن تاريخ جنبش كارگري ايران در دست داريم.
در سال 7/8/1287 اعتصابي در سه دباغ خانه تبريز، که 150 كارگر در آن شركت داشتند جهت خواسته هاي زير صورت گرفت:
1 – افزايش مزد براي هر قطعه چرم از يك به 5/1 شاهي
2 – استخدام و اخراج كارگران و شاگردان با موافقت كارگران
3 – ايجاد شرايط بهداشتي براي محيط كار
4 – تامين مداواي بيماران در مدت بيماري از طرف صاحب كار
5 – پرداخت نصف مزد در طول مدت بيماري
6 – كاهش زمان اضافه كار
7 – پرداخت 2 برابر مزد معمولي براي ساعات اضافه كار
8 – عدم اخراج كارگران در طول مدت اعتصاب و عدم جايگزيني با ديگر كارگران
9 – پرداخت مزد ايام اعتصاب
10 – خود داري از هر گونه اخراج
يكصد سال از خواسته هاي بالا مي گذرد و فقط موارد 3، 4، 5 و 7 تا حدودي بر اثر مبارزات كارگران تامين گشته و موارد اصلي كه همانا داشتن سنديكا – حق اعتصاب – خودداري از هرگونه اخراج توسط كارفرما و افزايش دستمزدها به قوت خود باقي است.
آيا پس از يكصد سال و برچيده شدن سه رژيم احمدشاهي – رضاشاهي – محمدرضاشاهي وقت آن نرسیده كه طبقه كارگر داراي تشكل هاي مستقل از دولت باشد ؟ و نمايندگان آنان در مجلس حضور يافته تا در رابطه با قانون كار تصميم گيري كنند؟ و يا در شوراي عالي كار از سفره هاي خالي تر شده كارگران در رابطه با دستمزدها دفاع كنند؟
پايين بودن دستمزد زحمتكشان در برابر تورم لجام گسيخته، كه چند برابر زير خط فقر قرار دارد، دقيقا بر خلاف قوانين مندرج در قانون اساسي به شمار ميرود و به اين ترتيب اكثر نيرو هاي زحمتکش جامعه را براي اداره امور زندگي، وادار به چند شغلي بودن نموده است.
پايين نگاه داشتن دستمزدها و حداقل حقوق اعلام شده در هر سال و وجود ارتش بيكاران در جامعه باعث گرديده كارگران شاغل در واحد هاي صنعتي سودده، تن به اضافه كاري هاي وحشتناك دهند. اين مسئله ساعت كار قانوني را كه جنبش كارگري جهاني در بوجود آمدن آن هزينه بسيار سنگيني در تاريخ 1886 ميلادي در روز اول ماه مه پرداخت نموده را براحتي مي شكند و كارگران اجبارا اضافه كاري را مي پذيرند. قراردادي كردن اكثریت زحمتکشان، عامل بزرگ بيكاري و عدم امنيت شغلي و باعث دغدغه خاطر روز افزون خانواده هاي زحمتكشان گرديده است. قراردادهاي موقت نه تنها امنيت شغلي زحمتكشان را تهديد مي كند، بلكه باعث گرديده كارگران هيچگونه اختياري در تنظيم قرارداد و حق و حقوق خود نداشته و تن به هولناك ترين شرايط كار داده و استثمار شوند.
كودكان كار و خيابان در وضعيتي بدتر از هميشه به سر برده و اصلا به فراموشي سپرده شده اند.
حقوق زنان مزد بگير از هر زمان ديگر بيشتر پايمال مي گردد واگر در گوشه نشين كردن و خانه نشين شدنشان موفقيت كامل حاصل نگرديد با حداقل حقوق و مزايا، تبعيض ديگری را به جان مي خرند تا جان شيرين ترين اعضاي خانواده را نجات دهند.
بازنشستگان كه با دريافت حقوق ناچيز بعد از سالها رنج و زحمت مجبور به كار مجدد هستند، استثمار جديدي را تجربه مي كنند.
كارگران و زحمتكشان
هيات موسسان سنديكاهاي كار گري براي تدارك اول ماه مه پس از 85 سال از برگزاري نخستين اول ماه مه در مسجد سپهسالار به سخنراني علي آقاي كاوه از رهبران اتحاديه كارگران چاپ در 11/2/1301 در نظر دارد براي برگزاري هرچه باشكوه تر 11 اردي بهشت 87 حول محور:
1 – تشكيل سنديكا در هر واحد توليدي جهت دفاع از قانون كار مدافع منافع كارگران
2 – تشكيل سنيدیكا براي برچيده شدن قراردادهاي موقت
3 – تشكيل سنديكا جهت كسب دستمزد عادلانه و واقعي با توجه به نيازهاي طبقه كارگر و تورم موجود، گردهم آورد.
مشكلاتي كه با آن رو به رو هستيم راه حلي جز وحدت و تشكيلات ندارد. تلاش كنيم از همه راه هاي قانوني مندرج در قانون اساسي و مقاوله نا مه هاي سازمان بين المللي كار امضاء شده توسط دولتمردان جمهوری اسلامی و منشور جهاني حقوق سنديكايي، سنديكاهاي مستقل خود را به پا كنيم.
صدها شهيد در يكصد سال اخير و انقلاب بهمن گواه تلاش طبقه كارگر براي ساختن كشوري آباد و زندگي بهتر نه تنها براي خود بلكه براي آحاد مردم ايران است.
بياييد آگاهانه گرد هم آييم و دست در دست يكديگر متحد شويم.
هيات موسسان سنديكاهاي كارگري
22/11/86
HMsyndica@jmail.com